Rien ne va plus pour le réalisateur-scénariste-producteur Viktor Taransky : son plus récent film est un navet monumental selon les critiques et les recettes au box-office souffrent d'anorexie. Pour ajouter à la catastrophe, l'actrice principale qu'il a engagée pour son nouveau film vient de quitter le plateau de tournage! D'autant plus que sans elle, la muse de sa création, son film n'a plus de raison d'être -- et lui non plus! Alors qu'il vide son bureau au studio tout en broyant du noir, Viktor trouve appuie dans ses complaintes : un homme est parfaitement d'accord avec lui sur le fait que les vedettes sont trop capricieuses et lui annonce qu'il a trouvé une solution au problème. Viktor n'en a rien à faire et part pour aller s'enfermer chez lui.
Quelques mois plus tard, il reçoit un colis inattendu. L'homme qu'il avait rencontré à son départ lui a légué son disque dur et son logiciel révolutionnaire. Il peut, à l'aide d'un simple clique de la souris, animer des acteurs virtuels qui vivent et respirent littéralement à l'écran! L'idée germée dans sa tête éclot alors : utiliser les merveilles du logiciel pour terminer son film. Aucunement appuyé par les studios, Viktor donne des billets à des cinéphiles amorphes pour une projection-test. Alors que tous les espoirs étaient perdus, la magie du cinéma renaît au grand écran. Les spectateurs, obnibulés par le charme et le talent unique de Simone, écoutent avec le plus grand intérêt son film. Le bouche à oreille se propage et Viktor monte rapidement sur la sellette. Tout le monde clame le génie du film et réclame Simone. Mais Viktor ne peut révéler son secret...
Simone by Chily ***
„Was einmal erdacht wurde kann nicht wieder zurückgenommen werden.“
Den Friedrich Dürrenmatt hurt dest zwar an engem aneren Zusammenhang geschriwen, mee och Hollywood kann sech der Zukunft net verweigeren. Seit deems Gebridder Lumière mam Zauber vun den bewegten Biller ugefaangen hun, hurt den Kino groos Changmenter erliwt. Dei greissten Herausforderung stellt oni Zweifel Digitalisation dur. Wei können dei nei technesch Meglechkeeten mam 7ième Art verbannen ginn? Episode 1 weist ganz kloer wei een et net soll maan!
Deen legendären Saatz „a star is born“ kritt am Andrew Niccol sengem neien film SIMONE eng interessant Emwandlung, ab elo heescht et: a star is digitalized.
Den Al Pacino spill den Filmregisseur Victor Taransky, deen an Schwieregkeeten stecht seitdeems sein capriciösen weiblechen Star hien midway production am Plang geloos hurt. Wei aus Zauberhand, bitt sech him Meglechkeet mat der Hellef vun engem Computerprogramm Gott ze spillen, an dei perfekt Schauspillerin ze krëeiren. Simulation One, oofgekirzt Simone kritt somadden Haaptroll an dem Taransky sengem Film, an iwer Nuert gett hatt zum Star.
Op deen eischten Bleck kinnt een also unhuelen, SIMONE wir neischt aneres wei schon nees een Film iwert Hollywood (zum Verglach eleng des Joer: Woody Allens HOLLYWOODS ENDING –Kritik kennt an deem verluren gegangenen Summerfolies part3 nach no-, Steven Soderberghs FULL FRONTAL an David Lynchs MULHOLLAND DRIVE), mee den Andrew Niccol wir net den Andrew Niccol, wann net mei giff dohannert stirchen, wei just eng Satire op Draamfabrik.
Den Andrew Niccol ass bei Leiwen keen onbekannten fir eis Cinephilen, verantwortlegen Scénarist vun THE TRUMAN SHOW an responsablen Regisseur & Scénarist vun GATTACA. Deementsprichend ass vun Ufang kloer dass den Regisseur Niccol mei Wert op daat, waat hannert deem Ganzen stecht wert lëen, an mei wei eng Keier Ironie an Zynismus spillen wert loosen.
Hien weist eis wei schnell mir daat, mat deem mir konfronteiert ginn op groosem oder klengem Ecran fir boer Menz haalen an als absolut Realität akzepteiren.
Den Truman Burbank war eng real Person innerhalb vun enger fiktiver Welt, Simone am Gegensaatz ass eng Illusion innerhalb vun enger realer Welt; op wuel Hollywood net wirklech als real gelten kann. Et geseit also so aus, wei wann den Niccol Konzept vun deemols emgedreint hätt.
Waat THE TRUMAN SHOW awer iwert dem Niccol sein zweeten Film hirwt ass, dass den Truman eng mei weitreechend psychologesch Deift opweist an den Spektateur vill mei bereiert wei Simone. Wa mir lo gehesseg wiren giffen mir urtdeelen SIMONE wir t’popcorn version vun der TRUMAN SHOW, mee dann giffen mir dem Niccol onrecht doen.
SIMONE am Gegensatz zum Peter Weir sengem Film oder zum Niccol sengem Gattaca erhiwt net dei selwecht Usprech. SIMONE bitt eischtklassegen Entertainment, eng witzeg an raffineiert Geschicht hannert den Coulissen vun der Draamfabrik an gedroen vun deem wirklechen Star vum Film, dem Al Pacino.
Hien ass deenjenegen deen t’Firdem vun desem Illusionstheater an der Hand hurt an beweist an enger Meschung tescht DEVILS ADVOCATE an ANY GIVEN SUNDAY wei einfach et ass durch Medien Millionen vun Leit ze manipuleiren. Seng göttlech Kreation ass Simone, eng Compilation aus deem Beschten waat Hollywood unzebidden hurt, e bessi Audrey, e bessi Lauren, e bessi Marilyn an e bessi Rita.
Dem Victor Taransky seng Kreatur ass zwar keen Monster mee genauso wei bei sengem Namensvetter (Victor) Frankenstein, leeft net alles eso wei geplangt. Leitthema vum Mary Shelly sengem Frankenstein stong also streckenweis Pate fir dem Niccol seng Geschicht, eng Person dei den Ruhm sicht, een Star/Monster krëeiert, dat sech um Schluss geint sein Createur wend an versicht hien ze zersteiren. Den finalen Akt am Film hätt een zwar anescht gestalten können, mee et därf een net vergiirsen, datt den Andrew Niccol fir sein Film Hollywood als Facade gewiilt hurt.
An dem Robert Altman senger Hollywood Satire THE PLAYER koom een genialen Produzent op Idee, dass Scénaristen eigentleg iwerflesseg sinn; den Andrew Niccol geet sogur nach e Schrett mei weit, an lässt sein Filmregisseur seng Haaptactrice durch eng digital Scheinheet ersetzen.
SIMONE wert all dei Leit begeeschteren, dei schon emmer eemol wollten hannert den Rideau vum Wizard of Oz kuken, fans vun WAG THE DOG, THE PLAYER an THE TRUMAN SHOW werten net enttäuscht ginn
Chily
8 / 10
Simone by Chily ***
„Was einmal erdacht wurde kann nicht wieder zurückgenommen werden.“
Den Friedrich Dürrenmatt hurt dest zwar an engem aneren Zusammenhang geschriwen, mee och Hollywood kann sech der Zukunft net verweigeren. Seit deems Gebridder Lumière mam Zauber vun den bewegten Biller ugefaangen hun, hurt den Kino groos Changmenter erliwt. Dei greissten Herausforderung stellt oni Zweifel Digitalisation dur. Wei können dei nei technesch Meglechkeeten mam 7ième Art verbannen ginn? Episode 1 weist ganz kloer wei een et net soll maan!
Deen legendären Saatz „a star is born“ kritt am Andrew Niccol sengem neien film SIMONE eng interessant Emwandlung, ab elo heescht et: a star is digitalized.
Den Al Pacino spill den Filmregisseur Victor Taransky, deen an Schwieregkeeten stecht seitdeems sein capriciösen weiblechen Star hien midway production am Plang geloos hurt. Wei aus Zauberhand, bitt sech him Meglechkeet mat der Hellef vun engem Computerprogramm Gott ze spillen, an dei perfekt Schauspillerin ze krëeiren. Simulation One, oofgekirzt Simone kritt somadden Haaptroll an dem Taransky sengem Film, an iwer Nuert gett hatt zum Star.
Op deen eischten Bleck kinnt een also unhuelen, SIMONE wir neischt aneres wei schon nees een Film iwert Hollywood (zum Verglach eleng des Joer: Woody Allens HOLLYWOODS ENDING –Kritik kennt an deem verluren gegangenen Summerfolies part3 nach no-, Steven Soderberghs FULL FRONTAL an David Lynchs MULHOLLAND DRIVE), mee den Andrew Niccol wir net den Andrew Niccol, wann net mei giff dohannert stirchen, wei just eng Satire op Draamfabrik.
Den Andrew Niccol ass bei Leiwen keen onbekannten fir eis Cinephilen, verantwortlegen Scénarist vun THE TRUMAN SHOW an responsablen Regisseur & Scénarist vun GATTACA. Deementsprichend ass vun Ufang kloer dass den Regisseur Niccol mei Wert op daat, waat hannert deem Ganzen stecht wert lëen, an mei wei eng Keier Ironie an Zynismus spillen wert loosen.
Hien weist eis wei schnell mir daat, mat deem mir konfronteiert ginn op groosem oder klengem Ecran fir boer Menz haalen an als absolut Realität akzepteiren.
Den Truman Burbank war eng real Person innerhalb vun enger fiktiver Welt, Simone am Gegensaatz ass eng Illusion innerhalb vun enger realer Welt; op wuel Hollywood net wirklech als real gelten kann. Et geseit also so aus, wei wann den Niccol Konzept vun deemols emgedreint hätt.
Waat THE TRUMAN SHOW awer iwert dem Niccol sein zweeten Film hirwt ass, dass den Truman eng mei weitreechend psychologesch Deift opweist an den Spektateur vill mei bereiert wei Simone. Wa mir lo gehesseg wiren giffen mir urtdeelen SIMONE wir t’popcorn version vun der TRUMAN SHOW, mee dann giffen mir dem Niccol onrecht doen.
SIMONE am Gegensatz zum Peter Weir sengem Film oder zum Niccol sengem Gattaca erhiwt net dei selwecht Usprech. SIMONE bitt eischtklassegen Entertainment, eng witzeg an raffineiert Geschicht hannert den Coulissen vun der Draamfabrik an gedroen vun deem wirklechen Star vum Film, dem Al Pacino.
Hien ass deenjenegen deen t’Firdem vun desem Illusionstheater an der Hand hurt an beweist an enger Meschung tescht DEVILS ADVOCATE an ANY GIVEN SUNDAY wei einfach et ass durch Medien Millionen vun Leit ze manipuleiren. Seng göttlech Kreation ass Simone, eng Compilation aus deem Beschten waat Hollywood unzebidden hurt, e bessi Audrey, e bessi Lauren, e bessi Marilyn an e bessi Rita.
Dem Victor Taransky seng Kreatur ass zwar keen Monster mee genauso wei bei sengem Namensvetter (Victor) Frankenstein, leeft net alles eso wei geplangt. Leitthema vum Mary Shelly sengem Frankenstein stong also streckenweis Pate fir dem Niccol seng Geschicht, eng Person dei den Ruhm sicht, een Star/Monster krëeiert, dat sech um Schluss geint sein Createur wend an versicht hien ze zersteiren. Den finalen Akt am Film hätt een zwar anescht gestalten können, mee et därf een net vergiirsen, datt den Andrew Niccol fir sein Film Hollywood als Facade gewiilt hurt.
An dem Robert Altman senger Hollywood Satire THE PLAYER koom een genialen Produzent op Idee, dass Scénaristen eigentleg iwerflesseg sinn; den Andrew Niccol geet sogur nach e Schrett mei weit, an lässt sein Filmregisseur seng Haaptactrice durch eng digital Scheinheet ersetzen.
SIMONE wert all dei Leit begeeschteren, dei schon emmer eemol wollten hannert den Rideau vum Wizard of Oz kuken, fans vun WAG THE DOG, THE PLAYER an THE TRUMAN SHOW werten net enttäuscht ginn
Gab
8 / 10
Andrew Niccol, déjà réalisateur du splendide Gattaca et scénariste de Truman Show, revient sur le devant de la scène avec un conte moderne et drôle sur la variation de Frankenstein. Car au delà de cette comédie grinçante il faut voir la critique acerbe proposée par Niccol sur la tendance actuelle de notre société à idolatrer des personnes poussées sous le feu des projecteurs et dont l'existence n'est même pas prouvée voir très iréelle. Et c'est justement quand le créature commence à dominer le créateur que cette histoire d'idolatrie et de vie par procuration prends tout son sens. Servi par un Al Pacino des grands jours et une Catherine Keener tout en réserve, ce film devient un vrai bonheur à regarder tant les évènements s'enchainent et s'agencent avec légèreté. Andrew Niccol, a indéniablement un don particulier de conduire le spectateur dans les coulisses de la machine à rêve hollywoodienne et de lui monter (s'il ne le fallait) une vision plus inspirée (et plus humaine?) des coulisses des grands studios U.S.
On regrettera toutefois l'histoire d'arrière-plan entre Al Pacion et son ex-femme qui donnent en fin de compte un happy end très hollywoodien à un film qui aurait surement mérité une fin moins bateau. Quoi qu'il en soit, ce long-métrage est à conseiller tant il permet de prendre un peu de recul et de s'interroger sur cette barrière infime qui sépare la réalité de la fiction...
gab
Steve
6 / 10
gut aber ein bisschen langweilig
Dav
3 / 10
mal pas bien pas a voire nulle mieu voir un autre film